Elke sessie samen dichten heeft een vast format, gebaseerd op het Alzheimer’s Poetry Project van Gary Glazner. Gedichten reciteren, herhalen, meetikken, variëren met gebaren en improviseren met opgehaalde input. Maar stevig vasthouden aan dat format zou niet werken, en zou het ook een stuk minder leuk maken. Want leuk is het – naast uitdagend. De respons van de deelnemers kan verrassend zijn en komt in vele vormen, soms ook niet of juist onverwacht. Zo’n activiteit vraagt nieuwsgierigheid en onbevangenheid.

Voorop staat de ruimte voor plezier en taalspel. Samen nieuwe gedichten maken. Dichter en begeleider Loes Raymakers noteerde de vers gemaakte poëzie, die op papier het best in een leporello tot zijn recht komt, besloten we. Met illustraties die verbeelden wat er buiten de woorden om gebeurt.