skip to Main Content

Wil je illustraties | advies | tekst | iets vragen?
Laat het me weten! Ik denk en maak graag met je mee.

Contact
femke@studiovander.nl
06 52624420

linkedin instagram

Studio adres
IJsselmeerlaan 2 (Bloomstudios)
1382 JT Weesp

Er kwam een onbekende in mijn huis. Een exotisch boekentype. Exotisch omdat hij Mexicaan was, in Oostenrijk opgegroeid en nu in Amsterdam wortelend. Boekerig omdat hij overtuigd en toch bescheiden welbespraakt was, en filosofie studeerde. Hij was op afspraak langs gekomen: hij kwam mijn overdaad aan boeken checken om te kijken welke hij wilde overnemen en doorverkopen. Op zijn nette schoenen en met ingestopt overhemd stond hij nu in mijn huiskamer gebukt over een lange rij boeken op de grond.

Een vreemde in je privédomein. Het is maar net hoe comfortabel je bezoeker zelf is. Sommigen stappen de drempel over naar binnen, en verstarren. Voorzichtig om jouw omgeving niet te verstoren. Staan daar unheimisch te zijn, als een levend standbeeld dat een miskoop blijkt. Pas als zij weg zijn, de deur achter ze dicht is, zuchthet huis van opluchting dat de indringer is verwijderd. En vaak is het verfrissend. Er stapt iemand binnen die om zich heen durft te kijken. Die met zijn nieuwsgierigheid je huis nieuwe glans geeft.

De laatste tijd liep ik zelf ook rond in andermans domein. Om te kijken of ik het huis wil kopen. Hoe bijzonderder de inrichting, hoe meer je ‘erdoor heen moet kunnen kijken’. Ik weet het niet. Kan ik door het leven van die mensen heen kijken? Mijn blik bleef nou juist haken aan de kast met antieke zwaarden, de studiofoto’s van de kinderen, de angstige kat in een speelgoedauto in de schuur. Zie maar eens in een half uur bezichtiging het leven van de bewoners bij elkaar te rijmen. Dat krijg je er niet bij in een nieuwbouwwoning. Maargoed. Het ene huis snakt naar een nieuwe eigenaar, een ander blijft angstvallig gesloten.

Tijdens het keuren van mijn boeken waren de gesprekken tussen de boekenjongen en mij kort. Over wonen in verschillende buurten in de stad, de stand van zaken in de boekhandel, het nut van de harde kaft. Dat soort dingen. Tot zijn oog viel op de Dick Bruna’s bij mij aan de muur – een paar ouderwetse covers van Havank op een plank gespijkerd. Van Bruna is de stap naar Nijntje snel gezet, en de jongen verbaasde zich erover, dat mensen zo wegliepen met die figuren zonder neus. Of zonder mond. Zoals de nijntje-kloon Hello Kitty. Die lege gezichten met twee onbeweeglijke zwarte krentjes erin. Zonder expressie, zonder leven. Het nieuwbouwkonijn.

Iets later hield ik de deur voor hem open. Hij zei dat hij prima kon fietsen, met al die boeken. Desnoods nam hij een pauze onderweg, met een ijsje. De deur deed ik niet meteen dicht. Maar binnen drie seconden was hij al uit beeld, met twee ikea-tassen vol. En mijn huis wat leger.