skip to Main Content

Gisteren mocht ik bij de promotie van een jonge neuroloog zijn. Hij deed onderzoek naar de samenhang tussen vaatproblemen, dementie en apathie. En of er aanwijzingen zijn om de laatste twee te voorkomen.

portret illustratie van Remco Campert

Met verve verdedigde hij het proefschrift dat hij en zijn onderzoeksteam na lang en hard werken hebben gepubliceerd. Beantwoordde vragen van de hooggeleerde opponenten volledig, zonder haperen en met humor. En keurig volgens protocol (je kunt veel beter op de vorm letten als je de inhoud niet meer volgt).

Daarna ontving de verse doctor in zijn smoking veel lof én een ‘cum laude’. Daar leek hij zich ineens ongemakkelijk bij te voelen. Maar wij in de zaal snoven maar wat graag plaatsvervangend een forse teug euforie op. Iets van de grote belofte die er in de lucht hangt – ‘hier gaan we nog meer van horen’.

Vandaag meldt de Volkskrant dat Remco Campert stopt met schrijven. Hij is moe, 88 jaar, schreef een leven lang. Ik liet ineens mijn ademteug weer los.

Ze weten overigens nog niet hoe je apathie kunt voorkomen.

Back To Top